Biblijni Giganci. Znalezisko u stóp gór Tapalpa ostatecznym dowodem?

Udostępnij

Dziś trafia nam się doskonała okazja do tego, aby podjąć temat istnienia mitycznych gigantów z przed potopu. Dla wielu jest to temat taboo, dla wielu jest to temat, który lepiej pozostawić w mrokach tajemnicy, dla innych wreszcie jest to bajka, której nie warto poświęcać nawet paru minut. Są jednak osoby, które słyszały o tych stworzeniach, mają pewne pojęcie na ten temat i właśnie głównie dla nich będzie dzisiejszy artykuł.

Otóż nie dawno doszło do odkrycia, które może stanowić namacany dowód w tej sprawie, dowód potwierdzający istnienie biblijnych gigantów. Nim jednak przejdziemy do samego odkrycia, rozpocznijmy naszą podróż od samego początku. Zatem co mówi nam Biblia o istnieniu tych prastarych stworzeń?

,,A kiedy ludzie zaczęli się mnożyć na ziemi, rodziły im się córki. Synowie Boga, widząc, że córki człowiecze są piękne, brali je sobie za żony, wszystkie, jakie im się tylko podobały. Wtedy Bóg rzekł: Nie może pozostawać duch mój w człowieku na zawsze, gdyż człowiek jest istotą cielesną; niechaj, więc żyje tylko sto dwadzieścia lat. A w owych czasach byli na ziemi giganci; a także później, gdy synowie Boga zbliżali się do córek człowieczych, te im rodziły. Byli to, więc owi mocarze, mający sławę w owych dawnych czasach.’’

Stary Testament Księga Rodzaju 6.

Nad tym fragmentem warto się na moment zatrzymać, nie ze względu na to, iż jest tutaj wyraźnie napisane, że owi giganci istnieli, lecz z innego powodu. Otóż w czasach gigantów i ogromu grzechu, jaki wówczas zaczął tworzyć się na ziemi, Bóg Stwórca po raz pierwszy pożałował, że stworzył człowieka. Jest to sprawa niesamowita, gdyż stanowi ogromny wyjątek. To także był prawdopodobnie podstawowy powód, dla którego Bóg zesłał potop na ziemię. Ale oczywiście to nie jedyne miejsce w Biblii opisujące gigantów.

,,Lecz mężowie, którzy razem z nim byli, rzekli: Nie możemy wyruszyć przeciw temu ludowi, bo jest silniejszy od nas. I rozgłaszali złe wiadomości o kraju, który zbadali, mówiąc do Izraelitów: Kraj, któryśmy przeszli, aby go zbadać, jest krajem, który pożera swoich mieszkańców. Wszyscy zaś ludzie, których tam widzieliśmy, są wysokiego wzrostu. Widzieliśmy tam nawet olbrzymów.’’

Stary Testament Księga Liczb 13.

O gigantach wspominają także księgi deuterokanoniczne, czyli te, których nie zawiera Biblia Hebrajska. W ramach ciekawostki i pewnego uzupełnienia dobrze jest przytoczyć i ten fragment, który możemy znaleźć w takiej księdze. Co ciekawe ów fragment mówi nam o buncie do jakiego doszło pośród gigantów przeciwko Bogu. Spójrzmy, zatem na ten tekst.

,,Nie przepuścił {Pan} dawnym olbrzymom, którzy się zbuntowali ufni w swą siłę. Nie darował współmieszkańcom Lota, których zatracił z powodu ich pychy. Nie miał miłosierdzia nad narodem zatracenia, co został zgładzony z powodu swych grzechów.  Podobnie postąpił z sześciuset tysiącami pieszych, którzy zebrali się w twardości swego serca.  I chociażby był tylko jeden twardego karku, byłoby dziwne, gdyby został bez kary. Ma Pan miłosierdzie, ale i zapalczywość, hojny w zmiłowania, ale i gniew wylewa. Jak wielkie miłosierdzie, tak wielka i Jego surowość, sądzi człowieka według jego uczynków.’’

Syr. 16,7-12

Jak widzimy owe księgi zawierają konkretne opisy dotyczące gigantów, dodatkowo zawierają opis Boga. Otóż widzimy, że jest On miłosierny, ale i równie sprawiedliwy to też w znacznym stopniu pokłada się to z wieloma fragmentami Nowego i Starego Testamentu gdzie jest mowa o atrybutach Boga. Szkoda jedynie, że współczesny Kościół zapomniał o Bożej sprawiedliwości i głosi jedynie miłosierdzie, wszystkim i wszędzie a wystarczyłoby jedynie na koniec dodawać chociażby jedno zdanie również i o sprawiedliwości a wówczas, kto wie, świat może wyglądałby nieco inaczej.

Drodzy Czytelnicy ulewy, jakie nawiedziły w ostatnich dniach okolice gór Tapalpa spowodowały osuwiska dużych ilości ziemi oraz przy tej okazji odsłoniły ogromnych rozmiarów czaszki oraz kościec. Zdjęcie w artykule pochodzi właśnie z owego miejsca. Chcemy także przytoczyć określenie Nefilim. Otóż tym określeniem nazywano gigantów z czasów przed potopem. Termin ten jest również tłumaczony jako upadli. Jednak zazwyczaj oznacza istoty cechujące się ogromnymi rozmiarami, nadnaturalnymi rozmiarami.

Istoty stworzone i poczęte w wyniku obcowania synów Bożych z ziemskimi kobietami. Przy tej okazji należy nadmienić, że po przez określenie synowie Boży najczęściej rozumie się aniołów. Tak właśnie powstała legenda opisująca istnienie gigantów ze Starego Testamentu. Oczywiście istnieją liczne wzmianki na ten temat, owe wzmianki nadają większej wiarygodności tym stworzeniom. Mało tego, samo odkrycie u stóp gór Tapalpa także w znacznym stopniu rzuca nowe światło na tę tajemnicę.

Dodatkowo mistyczka Maria Valtorta otrzymała wizję od Boga, w której został jej objawiony sąd ostateczny. Wówczas zauważyła, że niebo zgasło z wszelkimi gwiazdami i słońcem, zapanowała ciemność. Jak pisze Valtorta, dalej ujrzała naszą planetę, która była niczym grobowiec, zniszczona i martwa. Z jej wnętrzności zaczęli powstawać ludzie wszystkich czasów i pokoleń od Adama i Ewy. Co ciekawe i bardzo zaskakujące, Valtorta widzi także olbrzymów i tutaj sama czyni aluzję, że faktycznie te mityczne czy też biblijne stworzenia musiały przed potopem istnieć.

Idźmy jednak nieco dalej i poszerzmy horyzont naszych poszukiwań. Sięgnijmy do apokryfów i pseudoepigrafów. I tak w Księdze Henocha a konkretnie części nazwanej Księgą Czuwających natrafimy na informację o łączeniu się synów Bożych z córkami ludzkimi (Hen 6-36). W wyniku wyżej opisanych związków zostali powołani do życia giganci, czyli Nefilimowie. Nefilimowie szerzyli zgorszenie i ogromne zło, co było bezpośrednią przyczyną zesłania potopu.

,,Aniołowie ujrzeli kobiety ziemskie i za namową ich dowódcy, Szemihaza, złożyli przysięgę, że spłodzą z nimi dzieci. Dwustu aniołów zstąpiło na Ziemię, każdy wybrał sobie kobietę, którą nauczył czarów i zaklęć. Ze związków tych narodzili się giganci, wysocy na trzy tysiące łokci. Ponieważ ludzie nie mogli ich utrzymać, giganci obrócili się przeciwko nim.’’

Księga Henocha przedstawia gigantów jako istoty niegodziwe, niszczące ziemię, zabijające ludzi i praktykujące kanibalizm. Jako potomkowie aniołów duchy gigantów nie mogły umrzeć tak jak ludzie podczas potopu, została im odebrana tylko ich ziemska powłoka, sami natomiast pozostali na Ziemi w postaci bezcielesnych demonów. Istnieje także legenda, którą tutaj przytaczamy w ramach ciekawostki. Owa legenda znajduje się w tak zwanej Księdze Jubileuszów i relacjonuje jak to Bóg w akcie gniewu i sprawiedliwości zesłał na gigantów szał w konsekwencji, czego pozabijali się oni nawzajem.


Autor. Zespół salon-informacyjny.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.


 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.